biancalovestiu:

awesomenessemily:

I’m a silent fan, i sometimes feel i’m too old to feel the kilig and happiness brought to me by this tandem. Yes i’m talking about JULIELMO.

Knowing my age and personality i’m glad i have supportive brothers and family that the television is all on me during Sunday, everyone knows how hooked up…

THIS here, states how i feel.

Represented. para akong inaaply-an ng PR strategy and I feel like an idiot.

Isang katok sa pintuan ng kanyang silid ang narinig ni Julie habang halos iburo na niya ang kanyang sarili sa pagbabasa ng mga libro niya sa school. Magdadalawang linggo na siyang hindi lumalabas ng bahay maliban na lamang tuwing papasok sa school.

Muli pa niyang narinig ang katok na sinundan ng pagtawag ng kanyang pangalan ng isang pamilyar na boses. Alam niyang si Cheska iyon ngunit iniiwasan niyang sagutin ang tawag ng kaibigan mula sa labas. Pinipilit parin niya na intindihin ang librong hindi naman niya kailangang basahin maiwasan lang kanyang kaibigan.

“Japs! Please naman, open the door. Ano na bang ginagawa mo sa sarili mo?” usal ni Cheska. Paulit ulit itong kumakatok at tinatawag ang kanyang pansin ngunit talagang ayaw niya itong sagutin.

Ilang sandali ang nakakalipas ay tumigil ang pagkatok at pagtawag sa kanya. Ngunit ilang sandali pa ay laking gulat niya nang mabuksan ang pinto.

“Japs!” nagmamadaling pumasok si Cheska kasama ng kanyang Ate Crish at Wyn.

“Ano bang ginagawa niyo?! Bakit niyo ba ako iniistorbo?!” Ibinaba niya ang librong binabasa.

Nilapitan siya ng mga ito. “Friend akala ko may nangyari na sayong masama.” sabi ni Cheska.

“Akala namin nagsuicide ka na eh. Nag-alala kami sayo kaya sinugod kana namin.” dagdag ni Wyn.

“Sana nga ganun na lang.” diretsahan niyang turan sa mga ito.

Isang tila pambabatok ang ibinigay sa kanya ng kanyang Ate Crish. “Gaga! Ang pathetic mo naman! Papakamatay ka kagad? Jusko tigilan mo ako diyan sa drama mo ha.” sabi nito. “Si Elmo pabalik balik dito gabi gabi, ayaw mo naman kausapin. Mas pinipili mong mabulok ka dito sa kwarto mo.”

“Ano ba kasi nangyari?” tanong ni Cheska.

“Bakit di nalang siya ang tanungin niyo? Tutal siya naman ang may kasalanan kung bakit ako nagkakaganito.” sagot niya.

“Best, wag ka ngang malungkot dyan? Valentines na Valentines  lugmok na lugmok ka.” usal ni Wyn.

“Oo nga! Kung nasaktan ka, dapat hindi mo  pinapakita na mahina ka.” gatol ng ate niya.

“Anong gusto mo? Dali sabihin mo. Gagawin namin wag ka lang magburo dito. Dalawang linggo ka nang hindi lumalabas ng bahay.”

“Gusto mo mamasyal tayo para malibang ka.” suggestion ni Wyn.

“O kaya naman gusto mo manood kayo ng play ng boyfriend mo. Sayang last day na nila ngayon.” sabi ni Crish. Napatingin dito ang tatlo. “Joke lang.”

“Japs, kailangan maayos niyo to. Hindi yung hindi kayo naguusap.”

“Oo nga, baka may gusto siyang sabihin. Dapat pakinggan mo.”

“Pero sawa na akong mag-bigay.”

“Julie Anne.” Sabi ng kanyang ate kalakip ang tonong may pagseseryoso. “Ganyan talaga pag mahal mo ang tao. Kahit masakit, bigay ka ng bigay. Kahit wala kang natatanggap. Wala yan sa kung ano ang natatanggap mo. Nasa pagbibigay mo yan. Kung mahal mo ang isang tao, kahit na nakakapagod, walang sawa kang iintindi. Alam nating kailangan give and take, pero may panahon talaga na hindi pantay ang nagbibigay sa nabibigyan.”

“At normal lang sa couples ang away at tampuhan. Dapat lang napaguusapan.” sabi naman ni Wyn.

“Japs,” patuloy ng kanyang ate. “Alam ko masakit, lalo na’t unang beses. Hindi ka sanay na makaramdam niyan. Pero mas masakit ang katotohanang magtatapos kayo ng hindi niyo man lang napaguusapan. Or worst, mahal niyo pa ang isa’t isa pero maghihiwalay kayo dahil sa isang mali lang. ‘Day mahirap yan. Magusap na kayo.”

“Hindi ko pa kaya.” sagot niya muli sa ate. “Hindi ko alam kung paano ko siya kakausapin. Everytime na susubukan ko, naalala ko lahat lahat ng sacrifices for our relationship.” unti unti nang namumuo ang luha sa kanyang mata na gusto na nitong bumagsak. Pinipigalan niya lang.

“Mahirap talaga. Pero kailangan niyong mag-usap.” sabi ni Crish.

“Kung gusto mo tutulong kami ni Frank na mag-usap kayo. Kung okay ka na.” suhestyon ni Cheska.

“Salamat. Pero ayoko munang lumabas. Parang hindi ko pa kaya.”

“Sige best, okay lang.” usal ni Wyn.

“Gusto mo, samahan ka namin dito? Dito na lang kami mag-sleep over sa inyo.” alok ni Cheska

“Tatawagan ko si Nikki para makasunod dito habang maaga pa.” sabi ni Wyn.

“Dali, magpapaluto ako ng masarap kay mama tonight. Dito na kayo magdinner.” sabi naman ni Crish.

“Nako wag na baka may mga date kayo ngayon. Valentines day, tapos ako kasama niyo.” sabi niya sa mga ito.

“Maiintindihan naman nila yun.”

“At saka, mas matagal na tayong magkakaibigan bago namin sila makilala.”

“Oo nga. Diba kapag merong may problema sa atin, dinadamayan natin? Ngayong malungkot ka, kami magpapasaya sayo.”

“At wala munang boyfriends boyfriends ngayon. Tayong bestfriends ang magde-date.”

“Hala ate Crish, paki labas na ang mga curlers at dvd. Magkukulutan kami habang nagdi-dvd marathon.”

(Itutuloy)

Matapos ang ilang minutong paglalakbay, nakarating sila sa bahay nila Sam at Jazz.

“Halika, pasok ka muna.” aya ni Sam. Habang naglalakad sila patungo sa sala ay nagpaalam si Sam. “Sandali lang ha. Aakyatin ko lang sa taas yung ibibigay ko. Dun ka muna sa sala.”

Nagtungo siya sa sala. Bago pa man siya makaupo ay nakita niya ang kanyang Tita Eva na paparating. “Good Evening po, Tita!”

“Oh, Japs! Nandito ka pala. Sino kasama mo?”

“Si Sam po. Papauwi na po ako eh, ihahatid ni Sam kaso may ibibigay daw po sa akin.”

“Talaga. Nga pala nasa taas si Jazz hinatid ni Elmo.” sabi ng kanyang tiyahin. Nagulat siya dito. “Ayun, yung pinsan mo nagparty hindi naman pala kaya ang sarili. Lasing. Buti na lang nandyan ang  boyfriend mo. Hinatid dito si Jazz. Kundi siguro, hindi na nakauwi dito yang pinsan mo. “

“Nandyan pa po ba si Elmo?”

“Nandyan pa.” sagot nito. “Akyatin mo nga baka mahirapan kay Jazz, nagwawala eh.”

Agad agad niyang pinanik ang staircase ng bahay at hinanap ang kwarto ni Jazz. Narinig niya ang isang sigaw ng nagawawala. Dun niya nabatid kung saan ang kwarto ng pinsan. Pinuntahan niya ito. Nakasara ang pinto. Pagpihit niya ng pinto, hindi niya magawang paniwalaan ang kanyang nakikita. Si Elmo at si Jazz, magkalapat ang labi. Nanginig ang kanyang kalamnan sa nasaksihan. Gusto niyang sumabog sa galit nang kanyang makita kung paano maghalikan ang dalawa sa pinaka malapit sa kanyang tao. Pilit niyang pinipigilan ang pagluha habang parang gutom na tigre kung halikan ni Jazz ang binata. Halo halo na ang nararamdaman niya lalo na’t tila hindi kaya ni Elmo na pigilan ang ginagawa ni Jazz. Sa mata ni Julie, parang pinagbibigyan ni Elmo ang pinsan. Ilang sandali ay hindi na niya napigilan ang sarili na pumasok ng silid.

“Honey bunch?!” napatayo si Elmo mula sa pagkakaupo nito sa kama.

Sinugod niya ang pinsan. Sinampal at sinabunutan. Hindi siya makapagsalita. Patuloy lang na dumadaloy sa kanyang mukha ang mga luha na bunsod ng halo halong galit.

“Tama na. Tama na.” awat sa kanya ng kasintahan ng kasintahan.

Nang mailayo siya nito mula kay Jazz ay ito naman ang kanyang sinaktan. Sampal at hampas ang mga tinamo ni Elmo.

“Ano to? Rehearsal?! Walang hiya ka ang kapal ng mukha mo! Ang kapal ng mukha mo!” paulit ulit niyang sigaw sa binata habang patuloy ang kanyang pananakit at pag-iyak.

Pilit naman siyang niyayakap ni Elmo.  Ngunit nagpupumiglas naman siya sa tuwing gagawin ito ng binata. “I’m sorry, I’m sorry.” paulit ulit naman itong bulong sa kanya ni Elmo.

Nagpumiglas siya mula sa pagkakayap ni Elmo ay dumistansya. Hinablot niya ang kwintas na ibinigay ng binata. Patuloy pa rin ang kanyang pag-iyak. Hawak ang kwintas, tinignan niya ang dalawa, tinapon ang kwintas at tumakbo papalabas kwarto. Sa pasilyo ay nakasalubong niya si Sam mula sa silid nito na biglang nag-alala sa kanya. Sinundan rin siya ni Elmo hanggang makarating sila sa garden. Ilang beses siyang sinubukang hilahin ni Elmo ngunit lagi siyang pumipiglas.

“Japs, I’m Sorry.”

“Sorry?! Para san? Sorry kasi nahuli ko kayo? Sorry kasi niloloko mo ako? Sorry?! Para sa’n Elmo, para saan?”

“Let me explain.” Nagtangka itong lumapit ngunit pinigilan niya.

“Elmo, I know na nahihirapan ka na pagsabayin ako pati na ang ibang priorities mo. Naintindihan ko yun. Inintindi ko na pagod ka kaya hindi ka nasumasagot sa mga text ko. Inintindi ko na nagpapahinga ka kaya hindi tayo nagkikita. Inintindi ko rin na kailangan mo ng space. Lahat yun inintindi ko para sayo. Kasi mahal na mahal kita.” Tuloy pa rin siya sa kanyang pagtangis. “Pero para pala akong tanga. Naghahantay sa wala. Masakit Moe! Dito!” inilapat niya ang kanyang kamay sa kanyang dibdbib.

“Japs…”

“Huwag. Wag mo na akong sundan.”

Paglabas niya ng bahay ay pumara siya ng isang taxi at dali daling sumakay. Nilisan niya ang tahanan na luhaan at nagdurugo ang puso.

(Itutuloy)

“Candles, check! Background music, check! Cutlery, check! Spaghetti, check!”

Handang handa na si Julie para surpresang inhanda niya para kay Elmo na isinuggest ni Sam mula sa huli nilang paguusap. Halos kulang na lamang ay gumawa siya ng checklist para matiyak na hindi papalya ang kanyang plano. Si Elmo na lang ang kulang. Nabanggit nito sa text sa dalaga na bandang gabi pupunta dahil may party ang kasamahan na di nito matanggihan.

“7:30 na.” tingin niya sa relo. Agad agad siyang pumanhik sa kwarto at nagbihis. Inilugay niya ang kanyang buhok at sinuklay. Sinuot niya ang isang floral skirt at puting spag straps na pinatungan ng orange na cardigan. Sinuot niya ang shell necklace na bigay sa kanya ng kasintahan. Nang matapos, muli niyang tinignan ang kanyang relo. “7:48. Okay.” bumaba siya sa dining, sinindihan ang mga kandila at naupo.

“8:00… 8:26… 8:44…” panay ang tingin niya sa relo sa dining habang unti unting natutunaw ang kandila na kanina pa nakasindi. Panay rin ang tingin niya sa kanyang cellphone naghihintay ng text message o kahit reply man lang sa mga texts niya. “9:30.” hindi pa rin dumadating si Elmo. Kinuha niya ang kanyang telepono at tinawagan si Sam.

“Hello?” tanong ni Sam.

“Nasan ka ngayon?” pabalik niyang tanong sa binata sabay tingin ulit sa relo.

“Uhm… Nasa Fiasco ako ngayon. Bakit?” tugon ng binata. “Diba may date kayo ngayon ni Elmo?”

“May kasama ka?” muli niyang tanong dito.

“W-wala. Bakit nga? Di mo naman sinagot yung tanong ko.”

“Pupunta ako dyan. Wag ka umalis.” ibinaba niya ang kanyang telepono at kinuha ang bag. Inihipan niya ang apoy ng kandila sa lumisan patungo sa kinaroroonan ng kaibigan. May ilang minuto ay nakarating na rin siya sa Fiasco. Pagbaba niya ng taxi ay agad agad siyang pumasok ng bar. Muli niyang tinawagan ang binata. Nakita niya si Sam, nasa may bar area. Pinuntahan niya ito at naupo sa tabi.

“Oh, bakit ka nandito?” tanong ng kaibigan na para bang hindi narinig.

“Isang shot nga ng tequila please.” order niya sa bartender.

“Huy! Ano ba?!” pigil ni Sam sa kanya. “Kung may problema ka, pagusapan natin.”

Maya-maya pa’y dumating na ang bartender para sa kanyang inorder. Agad agad niyang ininom ang laman ng malit na baso pagkatapos ay sinipsip ang hiwa ng dayap.

“Julie, you don’t have to do this.” pakiusap ng binata.

“Ano ba! Gusto ko lang makalimot. Like what he did.” sagot niya sa dito. “Isa pa nga!” sigaw niya sa bartender. Binigyan siya muli nito. Halos naka limang inom na siya ngunit tila hindi siya tablan ng kalasingan. Hindi niya malimutan na sa gabing iyon binigo siya ng kasintahan.’

“Huy! Baka malasing ka diyan! Nakailan ka na.” sambit ni Sam habang inilalayo ang mga maliliit na baso.

“Bakit ganon Sam?” sabay pagtulo ng kanyang mga luha. “Bakit ang sakit? Bakit feeling ko, hindi ako mabuti? Bakit ganon?” Sinubsob niya ang mukha sa bar.

“Hindi ikaw ang may mali, Julie.” ilang sandali pa ay naramdaman niya ang mga daliri ng binata na gumagapang sa kanyang mukha. Iniangat ng mga daliring ito ang kanyang mukha mula sa pagkakalubmok. Nakatitig sa kanya si Sam, mukha sa mukha. Halos isang dangkal lang ang layo ng mga ito. Ilang saglit lang ay naglapat na lang ang kanilang mga labi. Hindi niya alam ang gagawin. Nakapit ang binata habang siya nama’y mulat na nakatulala’t hindi malaman kung paano pangingilagan ang ginawa ng binata. Ipinikit niya ang kanyang mga mata, nais damhin kung ano may kakaiba ba siyang mararamdaman. Ngunit wala. Sa halip ay umaninag sa kanyang ang tila isang larawan nang una siyang halikan ng kasintahan. Bigla niyang iminulat ang mata at bahagyang itinulak si Sam.

Tila nahiya sa ginawa nito si Sam. Hindi ito makatingin kay Julie na kanina lang ay tinititigan niya.  “Sorry Julie.” sabi nito. “Sorry I took advantage over your weakness.” Tinignan siya nito. Kita niya sa mga mata ni Sam ang katapatan sa paghingi ng tawad. Ilang saglit ay hinalikan niya ang binata. Matapos noon ay sumambulat sa kanya ang pagkabigla ni Sam. “B-bakit m-mo ako hinalikan?”

Tumawa lang siya. “Aba! Alangan namang ikaw lang ang pwedeng mang halik.” Muli siyang humagikgik. Pulang pula ang mukha ni Sam bagamat alam niyang hindi pa ito lasing. “Pero seriously,” umpisa niya. Umiling siya dito. “Hindi talaga eh. Sorry ah.” Sabi niya kay Sam. “I know nagtatampo ako kay Moe ngayon. Pero that doesn’t give me the reason to cheat on him. Besides, I love him.”

“Eh ako?”

Napangiti siya. “We’re better off as friends.” sabi niya. “Elmo is something else. Kanina when you kissed me, tri-ny kong i-feel kung may mararamdaman ako. Pero wala. It was not like when Elmo kissed me the first time. Wala yung…”

“Spark.” sabay tingin-ngiti sa kanya.

“Right. Spark.”

“I guess you’re right. We’re better off as friends.” ngiti ni Sam sa kanya. “But if ever na magkakaroon ako ng girlfriend, I want someone like you.”

“Makakahanap ka rin.” sabi niya dito.

Nakangiti lang silang pareho kahit hindi naguusap. Binalot ng musika ng club at mga ingay ng tao ang kanilang paligid. Ilang saglit pa ay inaya siya ni Sam na umuwi.

“Sige. I guess I need to rest.”

“Okay, I’ll drive you home. Pero can we drive over my place? May ibibigay lang ako sayo.” sabi ni Sam.

(Itutuloy)

Sabado. Sa araw na ito ay napagkasunduan nilang dalawa ni Sam na gawin ang pangangalap ng mga references at material na pwedeng gamitin sa case research project nila sa isang subject. Halos mag aapat na oras na sila sa library at naghahanap pa na ilang libro.

“Julie!” bulong ni Sam habang dala dala ang mga librong kinuha nila. “Hindi ka pa ba nagugutom? Kanina pa tayong umaga dito, magla-lunchtime na.”

“Sandali na lang. Dalawang books pa.” sagot niya habang sinisipat ang isang libro sa shelf. Tuloy tuloy lang siya sa paglakad sa pasilyong iyon habang nakatingin sa mga titulo ng libro. “Eto!” sabay kuha ng aklat at pagbabasa. Tinignan niya ang table of contents at binuklat ang iba pang pahina habang si Sam naman ay tila ngalay na kaya naman umupo na ito sa katabing shelf. “Pwede na to. Tara na— Anong ginagawa mo diyan? Tumayo ka nga.” utos niya sa binatang parang bata na ginagawang bahay ang pinagpatong patong na libro.

“Okay ka na?” iniayos nitong muli ang mga librong kinuha at binitbit patayo.

“Oo. Tama na siguro to. Nandito naman na yung hinahanap natin eh.”

“So kakain na tayo?”

“Ayaw mo?”

“Hindi.”

“Yun naman pala eh. Tara na.”

“Teka.”

“Ano na naman yun?” harap niya sa binata.

“San mo gustong kumain?”

“Sa bahay. Bakit sa labas mo ba gusto? Magtipid ka naman Sam, please?”

“Wala naman akong sinasabi ah.”

“Good. Tara na.”

Nagtungo silang dalawa sa kanyang bahay at nadatnan niya ang kanyang mama na nagluluto pa rin.

“Good Afternoon, Ma!”

“Nandyan ka na pala. Malapit nang maluto ito.” bati ng kanyang Mama mula sa kusina.

“Good Afternoon po, Tita.” sigaw ni Sam.

“May kasama ka Japs?” tanong nito.

“Si Sam po, Ma. Dito kami gagawa ng project namin. Ma, akyat lang kami sa kwarto sandali.”

“Tawagin ko na lang kayo pag luto na.”

Pagdating nilang dalawa sa kwarto ay ibinaba ni Julie ang mga libro sa kanyang study table at kinuha ang laptop. Isinaksak niya ang plug ng charger at pinaandar. Tinignan lang siya ni Sam. “Gagawin na natin yan agad-agad?” turan nito kalakip ang tila pagtataka. “Diba three weeks pa ang due niyan?”

“Sam, maganda nang maaga tayong nag-uumpisa para hindi tayo nagka-cram.” sagot niya dito habang nakatutok sa laptop.

Nilapitan siya ni Sam. “Alam mo, masyado mo nang iniistress ang sarili mo.” Isinara ng binata ang laptop.

“Sam!”

“Shhh!!! Marami na tayong nagagawa. For two days buo na natin halos kalahati ng research.” anito. “Magpahinga ka muna. Besides, it’s Saturday. Why won’t we have some fun?”

“Fun?”  “Paano naman?”

“I don’t know. Ano ba gusto mong gawin?”

“Sa totoo lang, Sam…” “I want to go out. With Moe. Pero busy siya eh.”

“Busy?”

“Para namang hindi mo alam. Di ba nga may theatre work sila ni Jazz these days?”

“I know.”

“Then, I should just keep myself busy then.”

“Japs, that doesn’t give you the excuse to bore yourself with these.”

“Di ako bored.”

“Yes you are!”

“No, I’m not.”

“Bahala ka kung ayaw mo maniwala. But I can tell it.”

“Alam mo, ang galing mo rin no. Of all the persons I knew, Ikaw na siguro yung pinaka mayabang.”

“Mayabang?! I’m not! I’m just telling the truth.”

“Ang rude mo kaya.”

“No Julie!”

“Yes you are!”

“Anong nangyayari dito? Nag-aaway ba kayo?” Parehong silang natahimik at napaaling. “Akala ko nag-rarambol kayo eh. Nakaluto na ako. Baka gusto niyo na kumain?”

“Mamaya na po.” sabi niya sa kanyang Mama.

“Sure kayo?” usisa nito. “Ikaw Sam, baka nagugutom ka na?”

“Di pa po, tita. Mamaya na lang.” ngiti nito sa ginang.

“Sige, kayo ang bahala. Bumaba na lang kayo pag nagugutom na kayo.” sabi nito sa dalawa. “Nga pala may pupuntahan ako ngayon. Ikaw nang bahala dito ha? Baka gabihin ako ng uwi.”

“Okay po.” ngiti niya sa ina. Nginitian niya silang dalawa bago lumabas ng silid.

Binalot ng sandaling katahimikan na para bang isang malaking kahihiyan ang tumambad sa isa’t isa. Pawa silang nanatili sa kanikanilang pwesto, nagiiwasan ng tingin. Si Julie ay nakaupo sa kanyang kama habang si Sam naman ay nakatayo lang at nakatungo.

“Look, Julie…”

“No Sam, no need to explain.” sabat niya. “Know what? Tama ka. Masyado lang akong stressed sa mga bagay na dapat hindi ko naman ika-stress.”

“Good. But I’m sorry if I offended you. I don’t know kung paano kita iaaproach eh. I didn’t mean to be rude, sorry.”

Natawa siya. “Ako nga dapat ang humihingi ng sorry eh.” aniya. “Feeling ko ginamit kita as an escape from all this.”

“All this what?”

“I dunno.” napaisip siya. “Maybe pain?” Tumingin siya sa mga mata ng binata.

“From?”

Muli siyang napaisip. “Ummm… Siguro dahil feeling ko, nagiisa ako. Na feeling ko left out ako. Na feeling ko… Ah ewan! Ayoko na isipin.”

Tinabihan siya ni Sam sa pag-upo. “Bakit? Hindi ba kayo naman ni Elmo?”

“Oo nga.” Maagap niyang sagot. “Pero hindi ko naman siya maabala. Alam naman natin na nasa may prod siya ngayon. Tapos saliwa pa yung schedule namin. Tapos halos hindi na kami nagkikita. Wala pa kaming communication. Pati na yung mga regular na ginagawa namin together, ako na lang ang gumagawa alone.”

Muling nagusisa si Sam. “Bakit naman walang communication? Parang imposible naman yun.”

“Alam mo, sa teatro, mahirap kung alam mo lang. Kailangan mong i juggle yung academics mo pati na rin yun. So kung may oras man, hindi ko na siya ginagambala.” paliwanag niya. “I’d rather give him a break or time to rest. Alam ko naman ang demand ng theatre. Been there, done that.” tumungo siya sa sahig.

“Pero hindi mo dapat pinapapabayaan na ganun. Look Julie,” iniangat ng binata ang mukha ng dalaga. “Communication is the key in every successful relationship. Kahit sa text lang. Kahit isang beses lang sa isang araw. Just to let your love one know that you love them. An assurance.” payo nito.

Tumango lamang siya at pinilit na ngumiti.

“You know what?” muli siyang napatingin sa binata. “You’re beautiful, Julie. Inside and out. Kung meron akong girlfriend na katulad mo, I’m sure hindi ko siya pakakawalan.” sambit ni Sam. “And I will make her feel beautiful everyday.”

“Thank you.” ngiti niya sa binata.

“No problem.” ngumiti rin ito sa kanya. Tumingin ito palayo at pabalik. “I’ve got an idea! Maybe this is what you can do…”

(Itutuloy)

“Julie, wait up!” Tawag ng isang lalaki.

Sa kanyang paglingon, nakita niya si Sam na humahangos. Hinahabol siya nito na animo’y may kailangan. Tumigil siya’t hinintay ang binata upang alamin ang pakay nito sa kanya.

“Uhm, Julie pwede magpatulong?” tanong sa kanya ni Sam.

“Saan?”

“Sa project natin.”

“Okay.” sagot niya sa dito. ” Teka, wala ka bang kapartner? Diba by pair naman tong research?”

Napangiti lamang ito sa kanya at umiling.

“Ahh. Gusto mo tayo nalang magpartner? Tutal  wala rin naman akong kapartner.”

“Okay lang ba sayo?” nahihiya nitong tanong

“Oo naman.” ngiti niya dito. “Besides, mas madadalian tayo kung dalawa tayong gagawa.”

“Thank you ha.” sambit ng binata. “Nga pala…” sabay halungkat nito sa bag. Mayamaya pa’y may binunot itong chocolate sa bag at iniabot sa kanya.

“Ano yan?” turo niya sa chocolate.

“Chocolate. Sabi ni Jazz favorite mo daw yan eh. Kaya I’m giving it to you.” ani Sam sabay abot ng chocolate.

“Hindi ko matatanggap yan.”

“Julie,”

“Please? Take it as token of friendship.”

“Di na kailangan ng token ang friendship.”

“I insist.” tinitigan lang siya ng binata habang naka-abot parin sa kanya ang kamay nitong may hawak ng chocolate. Naapabuntong hininga na lang siya at walang nagawa kundi mag give in.

Kinuha niya ang chocolate. “Okay. Wala naman na akong magagawa.”

“Thank you.” ngiti sa kanya ni Sam. “By the way, are you free now? Let’s have lunch and talk about our research project.”

“Sure. San mo gusto?”

“Ikaw ang bahala. Dun na lang sa gusto mo.”

Nagtungo sila sa paboritong kainan nila ni Elmo. Bagamat nasa harapan na niya ang pagkain ay hindi niya ito ginagalaw. Tinitignan lang niya si Sam na tuwang tuwa habang iniikot ang tinidor sa spaghetti bago ito kainin. May ikatlong subo ng mapansin ni Sam na nakatingin lang dito si Julie. Dali dali niyang pinunasan ang kanyang bibig at nagtanong.

“Oh, bakit hindi ka kumakain? Akala ko ba favorite place mo to?”

“Wala.”

“Wala? Anong wala? May problema ka ba?” usisa ng binata.

“Kalimutan mo na. Kakain na lang ako.”

“No, tell me.”

Ibinaba niya ang kanyang tinidor na sanay isusubo na niya. “Ang kulit mo rin no? Fine!” sumandali siyang huminto at napatingin sa spaghetti. “Yan kasing kinakain mo, yan ang laging inoorder ni Elmo dito.”

Natawa ito. “Yun lang? Anong problema dun?” napatungo naman ang dalaga. Bigla parang nag-alala si Sam. “Bakit?”

Tumingin siya sa binata.  “Naalala ko lang siya.”

“Bakit naman? Is there a problem between the two of you? Nag-away ba kayo?”

“Hindi. Namimiss ko lang talaga siya. Matagal ko na rin kasi siyang hindi nakakasama.”

“Huh?” gulat nito. “Nag-break ba kayo?”

“Hindi no. Talagang hindi lang kami nakakapagkita.” sabi niya habang tila nilalaro ng tinidor ang pagkain. “Hay nako! Kumain na nga lang tayo. Hindi naman natin to dapat pag-usapan eh. Nga pala sa research natin kelangan natin…”

Pinutol ni Sam ang kanyang pananalita. “Dapat magdemand ka.”

“Excuse me?”

“Ikaw. Dapat nagdedemand ka ng time sa boyfriend mo.”

“I don’t need that. Di ba we’re talking about our research here?”

“Kung ako, kahit na busy I will find time for my girl.”

“Teka. Ano bang patutunguhan nito? Akala ko ba mag-uusap tayo tungkol sa project natin?” aniya na medyo may konting inis.

Natawa lang ito sa kanya.

“Anong nakakatawa?”

“I was just trying to make you loosen up a bit. Wag ka masyadong focus sa school. Remember we’re outside the school as of the moment. Shake up. Be you. Wag kang malungkot. We can be happy. Friends naman tayo right.”

Tumango lang ang dalaga.

“Good.” nakangiti nitong sabi sabay kain sa spaghetti at titig sa kanya.

Napatawa na lamang siya nang makitang nakangiti si Sam at sinabayan niya itong kumain.

(Itutuloy)

May tatlong araw na matapos ang party nilang magkakaibigan. Sa mga panahong iyon ay magkalayo sila ng kanyang kasintahan dahil nagtungo ito sa ibang bansa upang ipagdiwang ang bagong taon. Binuksan na niya ang mga regalong natanggap niya mula dito. Galing kay Cheska ang isang maliit na bote ng paborito niyang pabango. Niregalo namin ni Nikki ang isang journal diary. Si Wyn  naman ay nagregalo sa kanya nang bagong CD ni Rihanna na matagal na niyang gustong bilhin. Si Jazz at si Sam naman ay nagbigay ng isang kahon ng food for the gods na kanina pa niya kinakain. Mula naman kay Frank at mga kapatid nito ang isang personalized shirt na may caricature ng kanyang mukha habang si Elmo naman ay nagbigay ng isang bouquet ng bulak, isang giant teddy bear na may nakasuot na ribon sa leeg at name tag na “ELMO JR.” at isang kahon na may laman. Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya binubuksan ito tulad ng instructions na nakalagay sa tag nitong huwag bubuksan hangga’t hindi nakakaalis ng bansa sina Elmo patungong Hongkong.

Kinabukasan matapos ang party ay halos maya’t maya ang pakikipag usap nito sa kanya gamit ang video chat para lang siguraduhing hindi binubuksan ni Julie ang kahon. Kahapon naman ay maghapon itong naglagi sa kanilang tahanan at sinamahan siyang manood nang mga nakakilig na pelikula habang kumakain ng kung ano anong sitsirya, chips at chocolates. Hindi pa rin niya binubuksan ang kahon.

Nakatitig lang siya kahon na nasa harapan niya’t nakapatong sa mesa. “Siguro okay nang buksan to no?” inangat niya ang kanyang telepono at tinignan ang huling mensahe ni Elmo bago lumipad patungong Hongkong.

“Cupcake, Take off na kami. Chat nalang tayo pag dating ko dun ah. Mamimiss na naman kita. I love you. Ingatan mo sarili mo :*” sabi nito sa text.

“Okay naman na siguro. Baka nakalapag na yun ngayon dun.” agad niyang kunuha ito. May kalakihan ang kahong ito. Pero hindi naman kabigatan. Tinanggal niya ang ribon nito at pagkakabalot. “At talagang pinahihirapan mo ako ha.” Kinuha niya ang gunting at ginamit niya itong pang gupit ng tatlong layers ng gift wrapper. Nang mawala na sa balot ay isang kahong brown ang nasa harapan niya.

“Sure kang wala na ako sa Pinas ngayon? Di mo pwede tong buksan to habang nandito pa ako. Pero kung wala na, Go. I love you.

Love,

Honeybunch

PS: Nakakahiya to. Cheesy masyado. Hahaha!”

“Pagtawanan at mahiya ba sa sarili.” sabay tawa. Nakatape din ang bawat gilid nito na para bang ayaw talagang magpabukas. Gamit ang talas ng gunting, hiniwa niya ang mga tapes sa gilid at saka nabuksan ang kahon. “Ano kayang laman nito at ganito pa ako pinahirapan?” tanong niya sa sarili bago iaangat ang takip ng kahon.

Nang buksan niya ang box, Isang scrapbook ang kanyang nakita. binuklat niya ito at nakita niya ang mga litratong kuha ni Elmo tuwing magkasama sila tulad ng outing nila sa tagaytay, ang pagsali nila sa pageant, ang pagtatapat nito sa comedy bar at ilang mga kuha sa kanikanilang bahay sa tuwing sila’y karaniwang magkasama. Sa bawat larawan ay may caption, quotes at cheesy pick up lines na nakasulat sa mga maliliit na papel na pinaggugupit gupit. May disenyong mala seashells, makukulay na papel na iba iba ang gupit at disenyo,ribbon, makukulay na sequins at iba pa ang scrapbook na halatang pinaghirapan.

Pagkatapos niyang tignan ang buong nilalaman ay binuklat niya muli ang laman ng kahon na punung puno ng mga gupit gupit na papel na animo’y galing sa paper shredder. Isang regalong nakabalot. Sinira niya ang balot nito. Ang laman nito ay isang shirt na may nakatatak na mukha ni Elmo mula sa Seasame Sreet. Kalakip nito ay isang note na nalaglag nang kanyang iladlad ang shirt.

“Alam kong favorite mo si Spongebob, pero si Elmo monster ang regalo ko sa’yo para hindi mo ako malimuta. Sa twing suot mo yan, para mo narin akong kasama. Parang kapag niyayakap mo si Elmo Jr. , ako na rin ang hinahug mo. Hahaha! I love you! <3”

Natawa siya sa note na nilagay nito sa regalo. Itinabi niya ang t-shirt at hinalungkat muli ang kahon. Nakapa niya ang ilang mga sobre. “Sulat?” binuksan niya ito isa isa. Ang bawat sulat ay parang mga entry sa diary at hindi talaga sulat. Binasa niya ito isa isa.

“October 20

Hindi na naman kami nakapag kita ni Japs kahapon. Monthsary namin ngayon pero hindi ko man lang siya nabati. Nahihiya tuloy ako sa kanya. Unang beses tong hindi ko siya nakita sa dapat ay masayang araw.  Nakakainis na class schedule to!  Hindi man lang kami magkatagpo kahit sa lunch time. Sana magkita na kami….

October 24

Pagod na naman ako sa rehearsals hindi pala talaga biro tong pinasok to. Pero gagawin ko to. Gagalingan ko para kay Cupcake. Alam ko nananiniwala siya sa akin na kaya ko. Kung sana kasama ko lang siya dito, this won’t be this hard. Seeing her would take away these loads…

… October 29… November 4…. “

Nagpatuloy siya sa pagbabasa ng mga ito. Halos naluluha na siya sa mga sinasabi ng nobyo sa sulat. Sa halos dalawang buwan nilang hindi pagkakaroon ng communication ay hindi niya alam na ganito ang nangyayari sa kanyang mahal. Natutuwa siya sa tuwing makikita niya ang kanyang pangalan sa bawat entry. Mangha na lamang ang kanyang naging reaksyon sa bawat kwentong inilalahad ni Elmo sa sulat. Ikinwento nito mula sa umpisa hanggang sa araw bagong ang huling beses nilang pagkikita. Halos ilang beses din siyang naluha dahil naalala rin niya ang mga panahong hindi sila nagkasama dahil sa mga priyoridad nila.

Matapos niyang basahin ang mga ito ay isinuot niya ang regalong t-shirt, at kinuha ang teddy bear. Inilabas niya ang camera at isinet ang timer nito. Yakap niya ang teddy bear habang suot ang shirt ay pinicturan niya ang sarili. Iniupload niya iyon sa Facebook at ipinost sa Wall ni Elmo.

“Ang cheesy mo talaga! Hahahaha!!! Maraming salamat sa mga regalo! Maraming salamat sa pagmamahal. Mahal na mahal kita. Ingat ka lagi! PS: Eto hug ko si Elmo Jr. at suot ko yung Elmo shirt para hindi kita mamiss. <3 See you soon. :*”

(Itutuloy)

Tulad nang nakagawian ng barkada, tuwing ika-27 ng Disyembre ay nagkakaroon sila ng get together sa kanilang bahay bilang pagdiriwang ng Pasko at Bagong taon. Madalas kasing umuuwi sa mga probinsya nila sina Nikki, Cheska at Wyn tuwing sasapit ang Pasko at Bagong taon kaya hindi sila makapag-celebrate ng mga ito. Sa taong ito, sa bahay nila Wyn gagawin ang party. 

“Merry Christmas!” batian nila sa isa’t isa sabay beso habang daladala ang mga regalo. Bukod sa kanilang apat ay kasama rin nila sina Joseph, Sam at Jazz.

“Guys thank you that you invited us here.”

“Wala yun! We’re glad na pumunta kayo no! And part ka na ng barkada namin.”

Samantala pareho namang malungkot silang dalawa ni Cheska. “Wag nga kayong magdrama diyan. Darating din yung dalawang yun no.”

“Not sure eh. Try daw nilang humabol.” sagot ni Cheska.

“At least kung sakali may hahabol sa inyo. Eh ako?! Lintik na Lorenz na yun! Kung naging matino lang eh di sana  hindi ako kasama sa listahan ng SMP this year. Ugh!” dagdag ni Nikki.

“Tamana yan friends, let’s enjoy this day. Kaka-Christmas lang tapos magnu-New Year na. At least magkakasama tayo diba?” pang aalo ni Wyn.

“Oo nga naman! Hayaan niyo hahabol naman siguro yun. Imi-miss ba nila ang ganito ka fun na happening? I bet they won’t” muling sabi ni Nikki.

Nagsimula na ang kanilang selebrasyon bagaman hindi sila kumpleto. Nagsalu-salo sila sa isang hapunan na niluto ng mga kasambahay nila Wyn. Pagkatapos ng kainan ay nagvideoke ang barkada. Mag-aalas nwebe na ngunit wala pa din ang magkapatid. Nakaupo lang siya sa isang sulok hawak ang kanyang cellphone sa kanang kamay at ang kanyang regalo para kay Elmo sa kanan. Panay ang tingin niya sa kanyang telepono na waring inaabangan ang pagtunog nito. Maya maya’y nakatanggap siya ng isang text message. Ngunit hindi ito galing kay Elmo. Hindi na lamang niya ito pinansin.

Malapit nang mag alas diyes ay wala pa rin ang magkapatid. “Guys uwi na ako. Wala pa si Moe eh.”

“We’re still having fun here cuz. Don’t be killjoy. Let’s enjoy!” sabi ni Jazz habang paupo sa monobloc para maglaro ng Pinoy Henyo.

“Oo nga Japs! Tama si Jazz. Wag ka muna umuwi. Nagsasaya tayo dito eh.” pagsangayon ni Wyn.

Wala na lamang siyang nagawa sa pangungumbinsi ng mga kaibigan na manatili. “Sige magpapahangin na lang muna ako diyan sa labas.”

Nagtungo siya sa lanai. Halos nilibot na niya ang perimeter ng tahanan nila Wyn. Nakadalawang ikot na siya palakad lakad sa labas. Sa kanyang ikatlong pagikot ay may biglang kumanta ng isang sweet na pampaskong awitin. Alam niyang hindi ito galing sa loob ng bahay. Sinilip niya mula sa likurang pinto ang mga kaibigan. Nakita niya itong naghahangusan palabas ng veranda. Umikot siya mula sa pool area patungo sa lanai hanggang sa veranda at nakita niya si Elmo. Si Elmo at si Frank na magkasama na tila ba nanghaharana dala dala ang kanikanilang mga gitara. Napalingon sa kanya si Elmo at ngumiti. Nanatili itong nakatitig habang nakangiti sa kanya habang siya naman ay naluluha habang nanonood. Pinapasok nina Wyn ang magkapatid. Nagsisipasukan na pabalik sa bahay ang lahat maliban sa kanya at kay Elmo.  Nilapitan siya ng binata na hindi naalis ang titig sa kanya. Nakangiti lamang ito sa kanya habang papalapit at saka siya niyakap at hinalikan sa bumbunan.

“Nakakainis ka. Hindi ka man lang nagtetext. Hindi ka man lang nagpaparamdam.” aniya sa mala nagtatampo niyang boses.

Mas hinigpitan ni Elmo ang yakap at saka pabulong na sumagot. “Sorry na, Cupcake. I know hindi kita naaasikaso this past few weeks. Hindi na tayo nakakapagkita. Miss na kita.”

Niyapos niya si Elmo sa bewang nito.

“Cupcake, may surprise ako sayo.” hinila siya nito palabas ng gate patungo sa sasakyang nakaparada sa harapan. “You wait here.” Nanatili siyang nakatayo sa gilid habang may kinukuha ang nobyo sa loob ng sasakyan. Nang lumabas ito ay may daladala itong bouquet, stuffed toy at isang pahabang kahon. ” Merry Christmas, Happy New Year and I love you.” Hindi na siya nakapag salita at niyakap na lamang ang binata.

“Huy hindi na ako makahinga.” sabay tawa.

Bumitaw muna ito. “Ibaba mo nga muna yang mga yan.” sinunod naman siya ng binata. Inilapag niya ito sa hood ng kanyang kotse. “Halika nga ditong lalaki ka.” niyakap niya itong muli nang mahigpit.

“Oh, bakit naman grabe ka makayapos?” Natatawa nitong tanong.

“Namiss kita eh. Bakit ayaw mo ba?”

“Hindi no. Namiss ko nga to eh. Yung mga hugs mo sa kin.”

 Matagal niyang niyakap ang binata. Hindi sila naguusap. Magkayap lang silang nakatayo sa tabi ng kotse. Naalala niya na hawak pa rin niya ang kanyang regalo sa nobyo. “Nga pala,  Muntik ko na nakalimutan.” Kumawala siya sa kanyang pagkakayakap dito at ipinakita ang hawak na maliit na kahon. “Merry Christmas, Happy New Year and I love you too.”

Agad agad na binukasan ni Elmo ang regalo. Isa itong bracelet na may nakaukit na initals. “J.A. And E.M.” sabi nito.

“Pareho tayo oh?” pinakita niya ang kaparehong bracelet na suot suot niya.

“Wow. Thank you Cupcake.” ngiti nito sa kanya. Hinaplos ni Elmo ang kanyang kanang pisngi at dahan dahang inilapit ang mukha sa kanyang mukha at naglapat ang kanilang mga labi. May ilang segundo rin itong nagtagal.

“Huy!” napalingon silang dalawa sa taong gumulat sa kanila. “Anong ginagawa niyo diyan? Pumasok na kayo. Paparating na yung pizzang pinadeliver.” usal ni Joseph. Natawa na lamang silang dalawa.

Sinamahan nilang dalawa si Joseph habang naghihintay para sa delivery habang nagkuwekwento si Elmo tungkol sa teatro.

Pinagsaluhan nilang magkakabarkada ang apat na kahong pizza na pinadeliver habang nagkakantahan gamit ang guitara at beat box na dala ni Joseph.

(Itutuloy)

embatangmaliit:

skinny love :]] kirikirikiri

Paano kung ganito ang Julielmo? oh diba?! :)) GV lang :D